Porzeczka Czarna – właściwości

Czarna porzeczka (Ribes nigrum) to krzew występujący w stanie naturalnym w całym kraju i Europie. Porzeczka czarna rośnie w lasach wilgotnych liściastych i nad brzegami rzek, ale zbiór surowca z krzewów dziko rosnących jest zabroniony. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Jest też popularnym krzewem hodowanym w ogrodach.

Inne nazwy: smrodzina, smrodzinki, smrodyńki, smrodynia.

Surowce lecznicze: liść i owoc czarnej porzeczki

Substancje lecznicze:

Czarna porzeczka właściwości lecznicze

  • moczopędne
  • przeciwzapalne

Czarna porzeczka zastosowanie

Liście czarnej porzeczki zwiększają wydzielanie moczu, przede wszystkim kwasu moczowego. Mogą być używane w leczeniu obrzęków pochodzenia sercowego i nerkowego.

Dzięki zawartości garbników, liście porzeczki są stosowane jako lek przeciwbiegunkowy, przeciwzapalny i ściągający. Garbniki te mają właściwości hamowania rozwoju bakterii w przewodzie pokarmowym. Mogą być używane do płukania i przemywania skóry i błon śluzowych w przypadku zakażeń jamy ustnej i gardła, angin, a także oparzeń, wysypek, uszkodzeń naskórka.

Czarna porzeczka i witamina C

Owoce czarnej porzeczki należą do najbogatszych pod względem zawartości witaminy C roślin, mogą więc być dobrym i tanim źródłem aktywnej biologicznie witaminy C. Mają także działanie przeciwbiegunkowe i moczopędne oraz napotne. Warto o nich pamiętać przy przeziębieniach, w przypadkach krwawień z dziąseł, a także z przewodu pokarmowego.

Zbiór i suszenie czarnej porzeczki

Liście czarnej porzeczki zbiera się w okresie kwitnienia, zrywając nic więcej niż 1/3 liści z krzewu. Suszymy rozkładając cienką warstwą w miejscach przewiewnych, ocienionych.
Przechowywać należy w szczelnie zamkniętych pudełkach.

Owoce porzeczki czarnej należy zbierać dojrzale i suszyć w suszarniach w podwyższonej temperaturze.

Apteczka Ziołowa, L. M. Krześniak, Wyd. Sport i Turystyka

Przewiń do góry