Dziewanna wielkokwiatowa – właściwości

Dziewanna wielkokwiatowa (Verbascum thapsiforme) występuje w całym kraju na glebach piaszczystych, na słonecznych wzgórzach, przy drogach. Można ją również uprawiać. W pierwszym roku wyrastają duże rozpostarte przy ziemi liście, w drugim roku wyrasta łodyga, która nierzadko przekracza 1 m wysokości. W tym też roku następuje kwitnienie. Dla potrzeb leczniczych zbiera się kwiaty tej rośliny.

Inne nazwy: dziewanna, dziewanna podobna, dziewanna lekarska, dziewizna, gorzygrot, kędzierzawica leśna, kędzierzawica polna, szabla.

Surowce lecznicze: kwiaty, korony kwiatowe, czasem owoce (nasiona).

Substancje lecznicze:

Kwiaty dziewanny zawierają saponiny, substancje śluzowe, flawonoidy, karotenoidy, substancje żywiczne, kumarynę i niewielkie ilości olejku eterycznego.

Dziewanna właściwości lecznicze i działanie

  • wykrztuśne
  • przeciwskurczowe
  • osłaniające
  • przeciwcukrzycowe
  • łagodnie przeczyszczające
  • dezynfekujące

Dziewanna zastosowanie

Dziewanna wielokwiatowa zwiększa wytwarzanie śluzu w drogach oddechowych i ułatwia jego odkrztuszanie, syrop z dziewanny może więc być polecany w przypadkach przeziębień przebiegających z chrypką, w katarze, w przypadkach uporczywego kaszlu, astmy.

W kolce jelitowej i wątrobowej wyciągi z dziewanny przynoszą ulgę, bowiem znoszą skurcze mięśni gładkich.

Zewnętrznie stosowane odwary dziewanny mogą być przydatne i pomocne w leczeniu ran, owrzodzeń, oparzeń, odleżyn, a także w takich chorobach skóry, jak wyprysk, oraz w przypadkach łupieżu i łysienia. Zioło to możemy również używać w przypadkach stanów zapalnych żylaków odbytu.

Alkoholowe wyciągi z dziewanny mogą być stosowane do nacierań w przypadkach bólów korzonkowych i stawowych.

Medycyna ludowa poleca liście dziewanny gotowane w mleku przykładać na miejsca oparzone i na żylaki odbytu, a sproszkowane nasiona dziewanny były polecane jako zasypki w przypadkach pękania brodawek sutkowych u kobiet karmiących piersią.

Zbiór i suszenie dziewanny

Korony kwiatowe zbieramy w lipcu i sierpniu delikatnie wyskubując w dni słoneczne żółte płatki (bez kielicha). Po zbiorze należy je szybko suszyć ułożone cienką warstwą w miejscach ocienionych, przewiewnych. Wysuszone mają zapach miodu.

Przechowywać w szczelnie zamkniętych pudełkach, gdyż łatwo wchłaniają wilgoć, a wtedy ciemnieją i tracą właściwości.

Apteczka Ziołowa, L. M. Krześniak, Wyd. Sport i Turystyka